കോവിഡ് മഹാമാരിയുടെ ഇരുണ്ട ദിനങ്ങളിൽ ലോകം മുഴുവൻ ഭയത്തിലും അനിശ്ചിതത്വത്തിലും വിറച്ചുനിന്നപ്പോൾ, നമ്മളെ കരുതലോടെ കൈപിടിച്ചു നിർത്തിയത് ആരായിരുന്നു?
ആശുപത്രികളിലെ വെളുത്ത വസ്ത്രധാരികളായ നഴ്സുമാരായിരുന്നു. സ്വന്തം കുടുംബത്തെ പോലും വിട്ട്, ജീവൻ പണയം വെച്ച്, ദിവസങ്ങളോളം ഉറങ്ങാതെയും വിശ്രമമില്ലാതെയും രോഗികളോടൊപ്പം നിന്നവർ അവർ തന്നെ.
കോവിഡ് മാത്രമല്ല, പ്രളയങ്ങളിലും ഉരുൾപൊട്ടലുകളിലും പകർച്ചവ്യാധികളുടെ വ്യാപനത്തിലും മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം സംരക്ഷിക്കാൻ കയ്യും മെയ്യും മറന്ന് പ്രവർത്തിച്ചവരാണ് കേരളത്തിലെ നഴ്സുമാർ.
ആതുരസേവനം ഒരു ജോലി മാത്രമല്ല; അത് ഒരു സേവനമാണ്, ഒരു പ്രതിജ്ഞയാണ്. രോഗിയുടെ വേദന സ്വന്തം വേദനയായി ഏറ്റെടുക്കുന്ന മനസും കരുതലും കരുണയും അതിന് ആവശ്യമാണ്. ഒരു രോഗി അവസാന ശ്വാസംവരെ ആശ്വാസത്തോടെ കഴിയാൻ സഹായിക്കുന്നതും, രോഗമുക്തിയിലേക്ക് നയിക്കുന്നതും, ആശങ്കയിലായിരിക്കുന്ന കുടുംബാംഗങ്ങളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നതും നഴ്സുമാരുടെ നിർണ്ണായക പങ്കാണ്.
എന്നാൽ ഈ മഹത്തായ സേവനത്തിന് യോജിച്ച പ്രതിഫലം ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നത് ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ട കാര്യമാണ്. സ്വകാര്യ ആശുപത്രികളിൽ പ്രത്യേകിച്ച്, വളരെ കുറവായ വേതനത്തിലാണ് അനേകം നഴ്സുമാർ ജോലി ചെയ്യുന്നത്. അവരുടെ വിദ്യാഭ്യാസ യോഗ്യതയും, ജോലിഭാരവും, മാനസിക സമ്മർദ്ദവും കണക്കിലെടുത്താൽ ഇപ്പോഴുള്ള വേതനം അപര്യാപ്തമാണെന്നത് വ്യക്തമാണ്.
കോവിഡ് കാലത്ത് ‘ഫ്രണ്ട് ലൈൻ വാര്യേഴ്സ്’ എന്ന് വിളിച്ച് കൈയടിച്ച സമൂഹം, അവരുടെ അടിസ്ഥാന അവകാശങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കാൻ മുന്നോട്ട് വരേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. വേതന വർദ്ധനവ് എന്നത് ഒരു ആഡംബരം അല്ല; അത് ഒരു ന്യായമായ അവകാശമാണ്. യുക്തമായ ശമ്പളം, മാന്യമായ ജോലി സാഹചര്യങ്ങൾ, ആവശ്യമായ വിശ്രമ സമയം, സുരക്ഷിതമായ ജോലി അന്തരീക്ഷം ഇവയാണ് ഒരു നഴ്സിന്റെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾ.
നഴ്സുമാരുടെ സമരം സമൂഹത്തിന് എതിരായ ഒന്നല്ല; അത് സമൂഹത്തിന്റെ ആരോഗ്യം ഉറപ്പാക്കാനുള്ള ഒരു ന്യായമായ പോരാട്ടമാണ്. സേവനമേഖലയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവരുടെ ആത്മാഭിമാനം കാത്തുസൂക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോഴേ ആരോഗ്യരംഗം ശക്തമാകൂ.
അതിനാൽ കേരളത്തിലെ നഴ്സുമാരുടെ വേതന വർദ്ധനവിനായുള്ള സമരത്തിന് സമൂഹം മുഴുവൻ പിന്തുണ നൽകേണ്ടത് നമ്മുടെ നൈതിക ബാധ്യതയാണ്. ജീവൻ രക്ഷിക്കുന്നവരുടെ ജീവിതം മാന്യമായതാകണമെങ്കിൽ, അവരുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുകയും അവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് കാലത്തിന്റെ ആവശ്യമാണ്.
നമുക്ക് രോഗശയ്യയിൽ ആശ്വാസമായി നിന്നവർക്ക് ഇന്ന് നമ്മൾ ആശ്വാസം നൽകേണ്ട സമയം ഇതാണ്.
